<title_newspaper="Życie Warszawy">
<title_article="Umizgów dawnych ciąg dalszy">
<author_1="Edmund Bora">
<author_2="">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="3">
<date="1951-03-24">
<period="d">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Wypowiedź Lippmanna odzwierciedlała w ogólnych zarysach stanowisko kół rządzących w USA, które skłonne były podarować Hitlerowi Polskę i Czechosłowację w zamian za agresję przeciw Zw. Radzieckiemu. Koła rządzące w USA nie przejmowały się bestialskim charakterem hitleryzmu. Przeciwnie uważały, że Niemcy hitlerowskie mogą i powinny stać się kierowniczą siłą świata kapitalistycznego w walce przeciw Zw. Radzieckiemu. Konserwatywne pismo „Time and Tide”, którego świadectwo w tym wypadku jest miarodajne, przytoczyło w jednym ze swoich numerów marcowych 1940 roku opinię wspomnianego już Sumnera Wellesa po powrocie z Berlina. Welles, jak stwierdzała „Time and Tide”, uważał, że „należy patrzeć w przyszłość, a nie spoglądać w przeszłość”… Kiedy rozmówcy przypominali mu, kim są hitlerowcy, Welles na to odpowiadał, że to jest rzeczą nieważną, ważna jest sprawa „bezpieczeństwa Europy”.
Tajne rozmowy Dulles'a
Misja Wellesa nie udała się, bo Hitler wcale nie miał zamiaru dzielić się swoimi zdobyczami z USA. Niemniej jednak można stwierdzić bez wahania, że jeżeli umizgi amerykańskie do Hitlera w latach 1939—40 nie powiodły się, to wina bynajmniej nie leżała po stronie Waszyngtonu. Zresztą wiadomo, że i później, kiedy St. Zjednoczone oficjalnie już brały udział w wielkiej koalicji antyhitlerowskiej, ich przedstawiciele w tzw. neutralnych krajach Europy prowadzili pertraktacje z emisariuszami hitlerowskimi. Szef wywiadu amerykańskiego na Europę, Allen Dulles jeszcze w 1944 roku w Szwajcarii prowadził rozmowy z przedstawicielem niemieckim. Wiadomo, że w trakcie tych rokowań Dulles przedstawiał Niemcom zupełnie konkretne propozycje, których cel był wyraźny i niedwuznaczny: pchnąć Niemcy przeciw Zw. Radzieckiemu i krajom Europy wschodniej.
Druzgocąca kląska, zadana Niemcom hitlerowskim przez Armię Radziecką, uniemożliwiła St. Zjednoczonym, w pierwszym okresie powojennym, jawny powrót do dawnych umizgów w stosunku do reakcyjnych Niemiec.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_2>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>